หมวดหมู่บทความ เทิร์นโปรคุณแม่มือใหม่ New mom 4

Search by tag : เทิร์นโปรคุณแม่มือใหม่, New mom 4, คลอดธรรมชาติ...ธรรมชาติของการคลอด


น้อยใจแล้วนะ!
(1 vote)
“ต้องทำใจค่ะ ดูเหมือนวัยเราที่แก่ลงก็มีผลให้บางทีตามลูกไม่ค่อยทัน ทั้งที่พยายามทันสมัย วิ่งตามสุดชีวิตแล้ว”

ไม่รู้คุณแม่ท่านอื่นที่ลูกเริ่มเข้าสู่วัยรุ่นจะเกิดอาการอย่างที่ฉันเป็นหรือเปล่า อาการที่แม้แต่กับสามีก็ยังไม่เกิดบ่อยขนาดนี้ อาการที่เรียกว่า ‘น้อยใจ’ ค่ะ
    ก็แหม! จะไม่ให้น้อยใจได้ไงคะ แต่ก่อนตอนยังเด็กนะ อะไรก็ปะป๊า หม่าม้า แต่พอเริ่มเข้าสู่วัยรุ่นเท่านั้น ดูเหมือนหม่าม้าคนนี้จะถูกลดความสำคัญลง กลายเป็นว่าเพื่อนต้องมาก่อนซะแล้ว
    ลูกค่อยๆ เริ่มเปลี่ยนไปค่ะ เปลี่ยนไปมากทีเดียว
    ไม่ต้องอะไรมาก แค่เรื่องการหอมแก้มที่ฉันเคยทำบ่อยๆ ด้วยความที่เลี้ยงลูกมาอย่างใกล้ชิดสนิทสนม ตอนนี้ก็ชักจะทำไม่ได้แล้ว โดยเฉพาะการหอมแก้มต่อหน้าธารกำนัล นี่ห้ามเด็ดขาดเลยเชียว ลูกจะอายมาก แต่พอลับหลังล่ะก็ยังพอยอมๆ บ้าง โดยเฉพาะยัยลูกสาวคนเล็กนั้นยังชอบนัวเนียกับหม่าม้าอยู่ แต่ลูกชายนี่จะห่างๆ ออกมาหน่อย ตามวิสัยผู้ชาย ซึ่งฉันก็ไม่ได้หวังให้เจ้าลูกชายมานัวเนียเนาะแนะกับพ่อแม่มากนักหรอกค่ะ กลัวเบี่ยงเบน ขอเอาแบบแมนๆ หน่อยจะดีกว่า91.jpg
   
     ถึงจะเข้าใจดีว่า ลูกถึงวัยที่ต้องเป็นตัวของตัวเอง มีสังคมของเขา แถมฉันยังเอาหนังสือเรื่องการเข้าใจวัยรุ่นมาศึกษาอีกต่างหาก แต่คนเป็นแม่อย่างฉันก็ยังอดมีอารมณ์น้อยใจขึ้นมาบ้างไม่ได้ ถึงจะไม่บ่อย แต่ก็ยอมรับว่ามีแวบๆ เป็นพักๆ
   
     คิดดูสิคะ จะไม่ให้น้อยใจได้ไง เอาง่ายๆ เลย เช่น บางวันฉันอุตส่าห์เตรียมทำกับข้าวอร่อยๆ ไว้ให้ลูกกิน ตั้งอกตั้งใจคัดสรรวัตถุดิบอย่างดี ปรุงรสสุดชีวิตเพื่อให้อร่อยถูกปากลูก กะว่าเย็นนี้อร่อยด้วยกันทั้งครอบครัวแน่ แต่แล้วลูกชายกลับโทรมาบอกอย่างกะทันหันว่าต้องไปกินกับกลุ่มเพื่อน เลี้ยงวันเกิดกัน ฉันจะว่าอะไรได้ นอกจากยอมตกลงตามนั้น โชคดีที่เพื่อนของลูกแต่ละคนเป็นเด็กดี น่ารักกันทั้งนั้น ก็เลยพอจะเบาใจได้
   
     พูดถึงเรื่องเพื่อนของลูกนี่ ขออนุญาตออกนอกเรื่องนิดนึงค่ะ คือฉันอยากคุยในฐานะคุณแม่ด้วยกันว่า เราจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องรู้จักเพื่อนลูกไว้บ้าง
   
     ทีนี้ก็ต้องมาสรรหาวิธีที่จะขอร่วมรู้จักเพื่อนเหล่านั้น โดยห้ามเด็ดขาดที่จะไปใช้วิธีซักไซ้ลูก มันจะน่ารำคาญมากทีเดียว ฉันรู้ว่าพวกแม่ๆ อย่างเรารู้ดีว่า อะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ แต่เชื่อเหอะ ฉันเจอมาแล้ว พอถึงเวลาจริงเรามักจะลืมตัวค่ะ เพราะความที่สนใจห่วงใยลูกมากเกินไปหน่อย บางทีก็ลืมนึกถึงหัวใจลูกวัยรุ่นไปเลย
   
     อย่างการรู้จักเพื่อนของลูกๆ นี่ฉันใช้วิธีตะล่อมถามเอา แหม! ฟังคล้ายเป็นแม่เจ้าเล่ห์พิกลนะคะ แต่มันจำเป็นน่ะ อันที่จริงสารภาพว่า ฉันเป็นคนที่ตรงทื่อมาก ทุกอย่างในชีวิตตรงเผงไปหมด ไม่มีโยกโย้ แต่พอมีลูก ฉันชักจะต้องยอมปรับตัว โอนอ่อนผ่อนตาม และบางครั้งบางหนก็ใช้มารยาร้อยเล่มเกวียนยังกะตัวอิจฉาในละครแน่ะ ขนาดตอนที่สามีมาจีบสมัยยังสาว ยังไม่ต้องทำอะไรแบบนี้เลย
  
     ยกตัวอย่างค่ะ ถ้าอยากรู้ว่าเพื่อนของลูกเป็นใครกันบ้าง ก็ต้องพยายามคุยกับลูกให้มาก พยายามคุยถามเรื่องที่โรงเรียน ยั่วยุให้ลูกเล่าถึงการเรียนในวันนั้น พอลูกเริ่มเล่าไปได้ถึงตอนที่มีชื่อเพื่อนหลุดรอดออกมา เราก็รีบช่วงชิงโอกาส สอดแทรกถามขึ้นมาเลย เช่น “เออลูก เพื่อนชื่อแนนน่ะ หม่าม้าไม่เคยได้ยินเลยนะ คนไหนเหรอลูก” ถ้าลูกไหวตัวไม่ทัน เขาก็จะเล่าเรื่องแนนให้เราฟัง เราก็เก็บข้อมูลไว้ทันที
   
     พยายามทำเหมือนไม่ได้สนใจก้าวก่ายอะไรเรื่องเพื่อนมากนัก แต่อันที่จริงเวลาไปรับลูกตอนเย็นที่โรงเรียน สายตาของฉันจะสอดส่ายมาก คอยสังเกตว่าลูกคุยกับใคร มีกลุ่มเพื่อนเป็นไงบ้าง
   
     จนในที่สุด ฉันก็รู้จักเพื่อนลูกเกือบทุกคนเลย โดยเฉพาะของยัยลูกสาวนี่รู้จัก รู้ไส้รู้พุงหมด เพราะนิสัยลูกสาวคุยเก่งกว่าลูกชายเยอะ ของลูกชายก็ต้องค่อยๆ ถามเอา แต่ก็ยังโชคดีค่ะ ที่ลูกรู้จักเลือกคบเพื่อน เท่าที่สังเกตก็ถือว่าเรื่องนี้ลูกผ่านฉลุย มีเพื่อนน่ารักช่วยเหลือเรื่องการเรียนซึ่งกันและกันอย่างดี
   
     ตายแล้ว! ออกนอกเรื่องไปไกลจนกู่ไม่กลับละ ถึงไหนแล้วเนี่ย อ้อ! นึกออกแล้วค่ะ
  
     หลังจากเริ่มกินข้าวกับเพื่อนเป็นครั้งคราว ก็ตามมาด้วยขอไปดูหนังกับกลุ่มเพื่อนอีกแล้ว แหม! แต่ก่อนก็ไปกับพ่อแม่ดี ชอบรบเร้าให้เราพาไปดูหนังสนุกๆ ด้วยกันทั้งครอบครัว แต่ตอนนี้ท่าทางว่าไปดูกับเพื่อนจะสนุกกว่าเสียแล้ว ต้องทำใจค่ะ ดูเหมือนวัยเราที่แก่ลงก็มีผลให้บางทีตามลูกไม่ค่อยทัน ทั้งที่พยายามทันสมัย วิ่งตามสุดชีวิตแล้ว ก็แหม! คนวัยกลางคนกับวัยรุ่น บางทีก็ต้องมีช่องว่างบ้าง แต่เราต้องพยายามบีบให้แคบที่สุด
   
     ฟังเหมือนเชี่ยวชาญนะคะ แต่เปล่าเลยค่ะ ฉันพยายามย้ำเสมอในงานเขียนของคอลัมน์นี้ คุณพ่อคุณแม่ที่อ่านประจำคงรู้ว่า ฉันก็แค่แม่คนหนึ่งที่อยากแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับแม่ๆ ด้วยกันแค่นั้นเอง เพียงแต่พยายามที่สุดที่จะนำเสนอในมุมมองที่เข้าใจง่าย สบายๆ หวังว่าคนอ่านจะได้ประโยชน์และความสุขจากการอ่านไปด้วย
  
      เข้าเรื่องต่อดีกว่า ในที่สุดพอลูกคนโตอายุสิบเจ็ด ฉันก็เริ่มปรับตัวปรับใจกับความน้อยใจที่มักจะมีเป็นแวบๆ ได้ ถึงตอนนี้ลูกเริ่มเป็นตัวของตัวเอง เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น รับผิดชอบตัวเองได้ (ฉันว่าช่วงที่ลำบากที่สุดในการเข้าใจลูกน่าจะเป็นช่วงมอต้นนะคะ จำได้ว่าเกิดอาการน้อยใจขึ้นมาหลายครั้งหลายหน เกือบทะเลาะกับลูกก็มี แต่ด้วยความรัก เราก็พยายามคุยกันโดยไม่ใช้อารมณ์จะดีที่สุด)
  
     ส่วนลูกสาวคนเล็กก็เพิ่งขึ้น ม.ปลาย ก็ดูเป็นวัยรุ่นที่มีความสุขมากระดับหนึ่ง แต่ก็ยังต้องประคับประคองกันต่อไป เพราะลูกชายกับลูกสาวจะมีลักษณะไม่เหมือนกัน ลูกสาวฉันจะออกแนวต้องเข้าใจเธอมากๆ เพราะอารมณ์อ่อนไหวเหลือเกิน บ่อยครั้งที่ไม่เข้าใจกัน แต่ฉันก็ต้องท่องไว้ว่าให้ยอมๆ ลูกบ้าง และพยายามอยู่กับลูกแบบเพื่อน ถึงตอนนี้ฉันเหมือนมีเพื่อนจริงๆ นะคะ เวลาไปซื้อของพวกเรื่องสวยๆ งามๆ ฉันกับลูกสาวจะเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย เดินหาซื้อของกันสนุกไปเลย แถมคุณเธอยังช่วยออกความเห็นได้ทุกประเด็นโดยไม่ต้องเกรงใจ เช่น บางทีไปลองเสื้อ ฉันเอาลูกสาวเข้าไปด้วย ลองเสร็จคุณเธอพูดคำเดียวว่า “แก่!” แค่นี้ฉันก็แสลงใจ รีบถอดออกแทบไม่ทัน แล้วออกจากห้องลองไป ยิ้มอย่างเกรงใจให้พนักงานขาย เอ่ยเบาๆ ว่า ลูกสาวยังไม่ชอบค่ะ อ้างลูกสาวนี่แหละ ช่วยได้เยอะเลย อะไรก็อ้างคุณเธอไว้ก่อนล่ะ
   
     ในที่สุดแล้ว ลูกก็เติบโตจนเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ถึงตอนนี้ลูกชายฉันกำลังอยู่ ม.6 เขารับผิดชอบตัวเองมากขึ้น และรู้ว่างานใหญ่ยักษ์กำลังรอเขาอยู่ การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อให้มีอนาคตที่ดี ฉันดีใจที่ช่วงนี้ลูกทุ่มเทมาก เพื่อการได้เข้าในคณะที่เขามุ่งหวัง ฉันภูมิใจที่ได้เดินเคียงข้างลูกมาไกลขนาดนี้ และกำลังยืนมองพร้อม (แอบ) ลุ้นให้เขาพบกับความสำเร็จ
  
     พอมองย้อนกลับไป ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะผ่านสถานการณ์ต่างๆ มาได้ ต้องใช้ความเข้าใจ อดทน และความรักเป็นพื้นฐาน เราเลี้ยงเขามาด้วยความรักตั้งแต่เล็กจนโต ตอนนี้ก็ได้แต่หวังว่าเขาจะจดจำความรักของพ่อแม่ตลอดไป และพยายามเป็นคนดี ก้าวไปให้ถึงฝั่งฝันให้ได้ด้วยตัวของเขาเอง

ดาริยา
ความเห็น (0)Add Comment
เขียนแสดงความเห็น
 
  smaller | bigger
 

busy
 
< ก่อนหน้า   ถัดไป >
นิตยสาร M&C แม่และเด็ก เล่มเดือนมิถุนายน - กรกฎาคม 2561 ฉบับที่ 542